boş zaman soruları

yazan. kocabebe

İlk seferinde büyük bir huzursuzluk vermiş olmasının hemen ardından bir tane daha. Öyle ya da böyle hazmedilmişti. fakat üç… üç kabul edilemez. Sanki kazanacağıma emin olduğum yarışı ya da her anını ön görebilecek kadar antreman yaptıgım maçı kaybediyor ve tüm üstünlüğü ona veriyorum. gönül isterdi ki bu üstünlük benden baskı ile kaba kuvvet ile alınmış olsun. Ne yazık ki hepsi benim gösterdiğim zayıflık hatta kendini beğenmişliğin ürünü. Gücü, galibiyeti ben teslim ettim. Ve hala onun sesini duyar gibiyim “Belki de bunu isteyerek yaptınız… belki de artık… belki de..”. Hatırladığım tüm yaşamlarımda değişmez olan ve doğam haline gelmiş olan , tamamen kendi güvenliğim için düzenlediğim akıl oyunlarında gösterdiğim gelişmenin en sonunda kendime açtığım savaşla yıkılacağını ne yalan soyleyeyim hiç planlamamıştım.

Konuşma normalin aksine hızlıca başlamış soru cevap denilebilecek bir düzende devam ediyordu. O daha sorusunu toparlamaya çalışıyor ben de konuşmak için hevesle sıramı bekliyordum. hiç durmadan konuşmak istiyor, hatta onu alt etmek için gelecekte sorabileceği olası sorulara önceden cevaplarımı hazırlıyordum. neredeyse harika bir ritmi olan bu düşüncelerin bu seslerin ağzımdan duraksamadan, benim aklımın bile kontrolunden geçmeden akışı bana büyük bir haz veriyordu. Yıkıcı ve üstün zekamı gösteren düşüncelerimle gittikçe genişleyen zihnim artık sınırlarını terketmiş cok daha büyük bir amaç için düşünüyorlardı. Omuzlarımın dikleştiğini oturuşumun altımdaki sandalyeden taşdığını, agzımın kenarindaki pis gülüşü ara ara hissedebiliyordum. Ta ki.. İkimizde farkındaydık, yapmamam gereken söylememem gereken birşey çıkmıştı ağzımdan. hata yapmıştım.O da duymuştu ben de duymuştum en azından sessizliği duyduğuma eminim. Durdum, tahmin ediyorum ki o da durmuş olmalı. Gözlerim sağa sola mümkün olan her yone devrildiler beni bu rezillikten kurtaracak tek bir düşünceyi bulup beni kurtarabilmek için dönüp durdular. Düşünceler kafamın içi hariç odanın herhangi bir yerinde dolanıyor olmalılardı ki kurtuluşumu aptal bir kahkahada buldum. Ne yazık ki yaşadığım mağlubiyet şu kelimeler ile tasdiklendi.”Bugünlük bu kadar yeterli sanırım.Bir sonraki seansta görüşmek üzere” .Sesindeki tebeüssümü duymak pek de zor değildi.